عشق تلخ

نيمه شب آواره وبى حس وحال    درسرم سوداى جامى بى زوال

پرسه اى آغاز كرديم در خيال     دل به ياد آورد    ايام وصال

از جدايى يك   دوسالى ميگذشت   يك  دوسال از عمر گذشت وبرنگشت

دل به ياد آورد اول بار را           خاطرات اولين ديدار را

آن نظر بازى آن اسرار را         آن دو چشم مست آهو وار را

همچو رازى مبهم وسربسته بود   چون من از تكرار  اوهم خسته بود

آمد وهم آشيان شد بامن او          هم نشين وهم زبان شد با من او

خسته جان بودم كه جان شد با من او   ناتوان بود وباتوان شد بامن او

دامنش شد خوابگاه خستگى         اين چنين آغاز شد دل بستگى

واى از آن شب زنده دارى تا سحر   واى از آن عمرى كه با اوشد به سر

مست او بودم ز دنيا بى خبر          دم به دم اين عشق ميشد بيشتر

آمد ودر خلوتم دم ساز شد             گفتگوها بين ما آغاز شد

گفتمش در عشق پابرجاست دل      گرگشايى چشم دل زيباست دل

گر تو رحمان شوى درياست دل    بى تو شام بى فرداست دل

دل ز روى عشق تو حيران شده    در پى عشق تو سرگردان شده

گفت در عشقت وفادارم بدان        من تو را بس دوست مى دارم بدان

شوق وصلت را بسر دارم بدان    چون تويى مخمور  خمارم بدان

با تو شادى ميشود غم هاى من     با تو زيبا ميشود  فرداى من

گفتمش عشقت به دل افزون شده     دل ز جادوى رخت افسون شده

جز تو هر يادى ز دل مدفون شده     عالم از زيبا‍ييت مجنون شده

بر لبم بگذاشت لب يعنى خموش       طعم بوسه از سرم برد عقل وهوش

در سرم جز عشق او سودا نبود      بحر كس جز او در اين دل جانبود

ديده جز بر روى او بينا نبود        همچوعشق من هيچ گل زيبا نبود

خوبى او شهره آفاق بود              در نجابت در نكوهى پاك بود

روزگار اما وفا با ما نداشت        طاقت خوشبختى ما را نداشت

پيش پاى عشق ما سنگى گذاشت      بى گمان از مرگ ما پروا نداشت

آخر اين قصه هجران بود وبس       حسرت ورنج فراوان بود وبس

يار ما را جز جدايى غم نبود          در غمش مجنون وعاشق كم نبود

بر سر پيمان خود محكم نبود          سهم من از عشق جز ماتم نبود

با من ديوانه پيمان ساده بست         ساده هم آن عهد وپيمان را شكست

بى خبر پيمان يارى را گسست       اين خبر ناگاه پشتم را شكست

آن كبوتر عاقبت از بند رست         رفت وبا دلدار ديگر عهد بست

با كه گويم او كه هم خون من است     خصم جان وتشنه خون من است

بخت بد وين وصل او قسمت نشد       اين گدا مشمول آن رحمت نشد

                        آن طلا حاصل به اين قيمت نشد

عاشقان را خوش دلى تقدير نيست     باچنين تقدير بد تدبير نيست

از غمش با دود ودم همدم شدم         باده نوش غصه او من شدم

مست ومخمور وخراب از غم شدم     ذره ذره آب گشتم كم شدم

آخر آتش زد دل ديوانه را               سوخت بى پروا پر پروانه را

عشق من،از من گذشتى خوش گذر     بعد از اين حتى تو اسمم را مبر

خاطراتم راتو بيرون كن زسر          ديشب از كف رفت فردا را نگر

آخرين  يك بار از من بشنو پند         بر من وبر روزگارم دل مبند

عاشقى را دير فهميدى چه سود       عشق ديرين را گسسته تار وپود

گرچه آب رفته باز آيد به رود         ماهى بيچاره اما مرده بود

بعد از اين هم آشيانت هر كس است

                         باش با او ياد تو ما را بس است...